با فروپاشی شوروی آنچه برای بازماندگان ابرقدرت شرق مشخص شد، ساختارهای فرسوده اقتصادی و لزوم ترمیم این ساختارها با بهره گیری از امکانات غرب در فضای رهایی از موانع ایدئولوژیک بود. به جز روسیه که هنوز ادعای قدرت برتر داشت، سایر بازماندگان اتحاد شوروی به درجات مختلف و به جذب سرمایه و تکنولوژی غرب پرداختند. از طرف دیگر با وجود آنکه مسکو تحت تاثیر موقعیتی که در دوران جنگ سرد داشت، به صورت متناوب با تلاش های اروپا و آمریکا در جهت نفوذ در نزدیکی روسیه مخالفت می کرد، ولی به مرور و با درک نیازی که کاخ کرملین نیز با هدف بهبود اقتصادی به غرب دارد، زمینه برای پذیرش حضور و نفوذ غرب از طرف مسکو فراهم شد. در این روند با وجود نوسان رفتاری روسیه، راهبرد پیشبرد منافع ملی با توسل به تاکتیک های گوناگون از طرف مسکو دنبال شده است که از جمله می توان به استفاده از ابزار انرژی در چانه زنی با غرب اشاره کرد.

بیان مسئله: موسیقی در طول تاریخ همواره مورد توجه ایرانیان بوده و در تمام دورة های مختلف پادشاهی ایران جایگاه خود را به طور رسمی در میان حاکمان حفظ کرده است. با روی کار آمدن دودمان قاجار و تجربه نزدیک شدن ایران به غرب، تغییرات چشم گیری در زمینه های هنری به خصوص موسیقی و نگارگری پدید آمد. اما تأثیر این تحولات بر فعالیت زنان خنیاگر با ابهاماتی روبه رو است. بر همین اساس پرسش اصلی این پژوهش چیستی جایگاه اجتماعی زنان خنیاگر این دورة در میان نگاره ها و منابع مکتوب و سفرنامه ها و همچنین و چگونگی پوشش آنان به عنوان زنان خنیاگر است. همچنین چیستی ابزار آلات خنیاگری و سازهای مورد استفاده آن ها از پرسش های دیگری است که به آن پاسخ داده می شود. این پژوهش از نظر هدف بنیادی و از نظر رویکرد کیفی است که براساس داده‎های کتابخانه ای و تحلیل محتوی بصری با بهره گیری از دانش نشانه شناسی یافته های آن تحلیل و تبیین میشود. براساس یافته های این پژوهش همان گونه که مرتبه اهالی موسیقی در دوره های مختلف حکومت های ایرانی لغزان و نامطمئن بوده در دوره قاجار نیز این نگرانی پا برجا بوده و این مسئله برای زنان خنیاگر دشوارتر و بسته به نوع کار، نوازنده، رقصنده یا خواننده و مانند آن، نیز متفاوت بوده است.

روش نمونه برداری نزدیک ترین فرد یکی از روش های نمونه برداری فاصله ای است که برای اندازه گیری تراکم (تعداد در واحد سطح) و تاج پوشش گیاهان به کار می رود. برای برآورد تراکم با این روش روابط مختلفی ارایه شده است. در این بررسی کاربرد این روابط (با توجه به معیار صحت) به منظور برآورد تعداد در هکتار و درصد تاج پوشش درختان در جنگل های بلوط زاگرس در جنگل آموزشی، پژوهشی دانشگاه رازی کرمانشاه بررسی شد. در محدوده ای به مساحت 50 هکتار که قبلا در آن آماربرداری صددرصد انجام شده بود، 50 نقطه نمونه برداری برای روش نمونه برداری فاصله ای نزدیک ترین فرد به صورت منظم با شروع نقطه تصادفی برداشت شد و برای برآورد تعداد در هکتار از روابط مختلف مربوط به این روش استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد که برای برآورد تعداد در هکتار درختان در جنگل مورد بررسی، با توجه به معیار صحت قابل قبول (صحت کمتر از 10 درصد)، روابط ارایه شده توسط Morisita و Batcheler & Bell از بین روابط ارایه شده مناسب هستند و برای برآورد درصد تاج پوشش درختان هیچکدام از روابط ارایه شده مناسب نیست.

روی هم رفته 66 نمونه سطحی از سازندهای میلا، لشگرک و قلی از کوه خرباش (نزدیک ده ملا) جهت تعیین سن واحدهای سنگ چینه ای انتخاب و مورد بررسی پلینولوژی قرار گرفت. این مطالعه همچنین به منظور تعیین ارتباط جغرافیایی دیرینه ناحیه مورد مطالعه با نیمکره های شمالی و جنوبی در زمان ته نشین شدن این رسوبات در پالئوزوییک، مورد مطالعه قرار گرفت. 52 پالینومورف (51 آکریتارش و یک جلبک) از این رسوبات گزارش گردید که بر مبنای ارزش بایواستراتیگرافی، شش بایوزون قابل تقسیم هستند. مجموعه آکریتارش زون I در رسوبات بخش بالایی سازند میلا ظاهر می شود که سن کامبرین بالایی دارد. مجموعه های آکریتارش زون های II تا IV در سازند لشکرک ظاهر می شوند و سن اردویسین زیرین (ترمادویسین- آرنیگین) دارند. مجموعه فسیلی V تا VI در سازند قلی وجود دارند و معرف اردویسین بالایی (کارادویسین- آشگیلین) برای این سازند می باشد. بر مبنای اطلاعات پالینولوژی حاصله، دو نبود چینه شناسی در داخل ستون چینه شناسی مورد مطالعه وجود دارد. اولین نبود چینه شناسی بین سازند قلی و لشکرک وجود دارد که این نبود چینه شناسی رسوبات اردویسین میانی را در بر می گیرد. دومین نبود چینه شناسی بین سازندهای قلی و جیرود وجود دارد که تمام رسوبات دوره سیلورین و دونین زیرین و میانی را در بر می گیرد. نبود چینه شناسی فوق الذکر احتمالا با فاز کوهزایی کالدونین مطابقت دارد. مجموعه های متنوع آکریتارش در کامبرین بالایی (سازند میلا) و اردویسین زیرین و بالایی (سازندهای لشکرک و قلی) پیشنهاد می کند که یک محیط دریایی در زمان برجای گذاشتن این توالی رسوبی در ناحیه مورد مطالعه وجود داشته است. مقایسه گونه های آکریتارش گزارش شده از کود خرباش (نزدیک ده ملا) یا گونه های گزارش شده از سایر نقاط جهان پیشنهاد می کند که سلسله جبال البرز بخشی خشکی گندوانا در زمان اردویسین بوده است.

مجموعه اطلاعات موجود بیانگر آن است که شیوع و شدت نزدیک بینی در طول زمان در سطح بسیاری از کشورهای جهان در حال افزایش است و در مناطقی از جهان خصوصا در شرق آ سیا، نزدیک بینی طی یک دو دهه آینده یک مشکل بهداشتی جدی خواهد بود و اثرات بالینی، اقتصادی و اجتماعی بارزی خواهد داشت.از طرف دیگر علاوه بر مطالعات مختلفی که بیانگر نقش وارثت و ژنتیک در بروز نزدیک بینی است. رابطه بین نزدیک بینی و متغیرهای متعددی همانند انجام کار نزدیک، بهره هوشی، تحصیلات، قد، شغل، تغذیه، جنس، سن و غیره در مطالعات مختلف مشاهده شده است که به نوبه خود بر نقش عوامل محیطی در بروز نزدیک بینی تاکید می کند. همچنین درمان راحت نزدیک بینی توسط عینک و لنز منجر به توجه کمتر به این بیماری از نگاه بهداشت عمومی شده است. این مطلب را نیز باید اضافه نمود که هنوز روش موثری برای پیشگیری یا جلوگیری از پیشرفت نزدیک بینی وجود ندارد .هر چند با گسترش روز افزون روش های جراحی شامل روش های تغییر انحنای قرنیه و یا لنزهای داخل چشمی گام های موثری جهت درمان آن برداشته شده است. مجموعه مطلب گفته شده نشان دهنده آن است که به اپیدمیولوژی نزدیک بینی طی سالیان اخیر توجه بیشتری شده است و تحقیقات متنوعی در مورد این بیماری و جنبه های گوناگون آن در جریان است. این مقاله مروری ضمن بررسی مطالعات انجام شده در زمینه نزدییک بینی، توزیع آن را در سطح جهان گزارش نموده و بر روی اطلاعات مربوط به اتیولوژی، کنترل و پیشگیری بیماری بحث می کند.

هدف: تعیین امنیت لیزیک در نزدیک بینی و نزدیک بینی توام با آستیگماتیسم براساس کاهش بهترین دید اصلاح شده (BSCVA) بعد از عمل در مراجعان به درمانگاه آبان و بیمارستان فارابی اصفهان طی سالهای 80-1379.روش پژوهش: طی یک کارآزمایی بالینی از نوع قبل و بعد، 736 چشم از 369 بیمار واجد شرایط، برای درمان نزدیک بینی و نزدیک بینی توام با آستیگماتیسم، تحت عمل جراحی لیزیک قرار گرفتند. نمونه گیری به روش غیرتصادفی و وابسته به زمان بود. همه بیماران به مدت 9 ماه پیگیری شدند. معادل کروی و بهترین دید اصلاح نشده و اصلاح شده قبل و بعد از لیزیک مورد بررسی قرار گرفتند. همه جراحیها توسط یک جراح و با دستگاه لیزر تکنولاس 217 و میکروکراتوم Hansatome انجام شد. بیماران، 24 ساعت، 3 روز، یک هفته، یک ماه، 3 ماه، 6 ماه و 9 ماه بعد از عمل مورد معاینه قرار گرفتند. یافته ها: بیماران شامل 62.6 درصد زن و 37.4 درصد مرد بودند. سن بیماران در زمان جراحی 8±30 سال و بین 18 تا 83 سال بود. معادل کروی (SE) قبل از عمل 2.6±5.2- دیوپتر بود. دید بدون اصلاح پس از عمل، در 55.8 درصد موارد 10.10 یا بیشتر بود و در 97.8 درصد موارد، 5.10 یا بیشتر بود.BSCVA  براساسLog MAR ، پیش از جراحی 0.095±0.052 و 9 ماه بعد از جراحی 0.069±0.034 بود که این اختلاف به لحاظ آماری معنی دار بود.BSCVA  در 9 ماه بعد از جراحی، در دو چشم، 2 خط؛ در یک چشم، 3 خط و در یک چشم، 4 خط اسنلن کاهش یافته بود.نتیجه گیری: با توجه به افت BSCVA مساوی یا بیشتر از دو خط اسنلن در چهار چشم، معادل 0.5 درصد میتواند نتیجه گرفت که علم جراحی لیزیک در چشمهای نزدیک بین و نزدیک بین توام با آستیگماتیسم، روشن امنی است.

هدف: مقایسه ایمنی (Safety)، موثر بودن (Efficacy)، قابلیت پیش بینی (Predictability)، ثبات (Stability) و عوارض لازک بر اساس الگوی جبهه امواج در بیماران با نزدیک بینی کم، نزدیک بین- آستیگماتیسم و نزدیک بینی بالا.روش پژوهش: در این مطالعه گذشته نگر، 416 چشم به 3 گروه به صورت زیر تقسیم شدند. 159 چشم با نزدیک بینی کم با متوسط معادل کروی -3.87±1.33 دیوپتر، 161 چشم نزدیک بین آستیگماتیسم با متوسط معادل کروی -5.99±2.24 دیوپتر و متوسط آستیگماتیسم -2.41±0.07 دیوپتر و 96 چشم با نزدیک بینی بالا و متوسط معادل کروی -7.41±0.80 دیوپتر. بعد از ایجاد لایه اپی تلیالی، لیزر اگزایمر با الگوی جبهه امواج انجام شد. پس از آن معیارهای ایمنی، قابلیت پیش بینی، موثر بودن و ثبات در دهمین روز و ماه های دوم، ششم و دوازدهم بررسی شد.یافته ها: در ماه دوازدهم متوسط معادل کروی در گروه نزدیک بینی کم -0.36±0.31 دیوپتر، گروه نزدیک بین آستیگماتیسم 0.15±0.41 دیوپتر و گروه نزدیک بینی بالا 0.58±0.68 دیوپتر بود. دید بدون اصلاح معادل 20.20 در گروه نزدیک بینی کم 90 درصد، گروه نزدیک بین آستیگماتیسم 78.90 درصد و گروه نزدیک بینی بالا 67 درصد بود. شاخص موثر بودن به ترتیب در گروه های نزدیک بینی کم، نزدیک بین آستیگماتیسم و نزدیک بینی بالا 0.98، 1.04 و0.92 بود. معیار ایمنی به ترتیب در گروه های نزدیک بینی کم، نزدیک بین آستیگماتیسم و نزدیک بینی بالا 1.00، 1.07 و 1.05 بود. در گروه نزدیک بینی کم پنج چشم (3.1 درصد) یک خط، در گروه نزدیک بین آستیگماتیسم 24 چشم (27.3 درصد) و در گروه نزدیک بینی بالا 19 چشم (19.2 درصد) یک تا دو خط بهبودی در بهترین دید اصلاح شده ایجاد شد. فقط در گروه نزدیک بینی کم در دو چشم کدورت قرنیه ایجاد شد. تفاوت چشم گیر آماری در اثربخشی و ایمنی بین سه گروه دیده نشد.نتیجه گیری: لازک با الگوی جبهه امواج یک روش مطمئن و موثر برای درمان نزدیک بینی کم، نزدیک بین آستیگماتیسم و نزدیک بینی بالا است. هرچند معیار قابلیت پیش بینی، اثربخشی و ایمنی در گروه نزدیک بین آستیگماتیسم بالاتر بوده است.

هدف: ارزیابی یافته های درمان مجدد با لیزیک در بیماران دچار بازگشت اختلال (regression) پس از عمل لیزیک نخست، در نزدیک بینی و نزدیک بینی آستیگمات.روش پژوهش: پرونده های 2300 چشم که برای اصلاح نزدیک بینی و نزدیک بینی آستیگمات تحت عمل لیزیک قرار گرفته بودند؛ از نظر موارد لیزیک مجدد به علت بازگشت اختلال و نتایج لیزیک مجدد، بررسی شدند. برای عمل لیزیک نخست و نیز برای لیزیک مجدد، از لیزر اگزایمر Nidek: EC-5000 و برای ایجاد فلپ، از میکروکراتوم موریا (Moria) استفاده شد. یافته ها: از 2300 چشم لیزیک شده: 153 چشم (6.65 درصد) از 113 بیمار به علت بازگشت اختلال، تحت لیزیک مجدد قرار گرفتند. سن بیماران قبل از لیزیک مجدد، به طور متوسط 29.6 ± 2.2 سال (54-20 سال) بود. میانگین زمان پی گیری بیماران پس از لیزیک نخست، 11 ماه (3 تا 34 ماه) و پس از لیزیک مجدد، 13.1 ماه (12 تا 18 ماه) بود. میانگین معادل کروی عیب انکساری (SE) این 153 چشم پیش از لیزیک نخست و مجدد، به ترتیب -5.39 ± 2.69 دیوپتر (1.5- تا 14- دیوپتر) و -1.76 ± 1.08 دیوپتر (0.5- تا 5- دیوپتر) بود که یک ماه پس از لیزیک مجدد به -0.25 ± 0.35 رسید (P<0.05) و تا یک سال بعد، به -0.29 ± 0.02 دیوپتر رسید که به لحاظ آماری معنی دار نبود. میانگین آستیگماتیسم این چشم ها پیش از لیزیک نخست -1.76 ± 1.08 دیوپتر (0.5- تا 5- دیوپتر) و پیش از لیزیک مجدد -1.12 ± 0.5 دیوپتر (0.5 تا 2.5- دیوپتر) بود که یک سال پس از لیزیک مجدد به 0.4 ± 0.25 دیوپتر رسید (P<0.05). پس از لیزیک نخست، 55.6 درصد موارد دارای آستیگمات کم تر از 2- دیوپتر و 75 درصد از موارد دارای آستیگمات 2- دیوپتر یا بیش تر، دچار بازگشت اختلال شده بودند. در آخرین معاینه بعد از لیزیک مجدد، 97.4 درصد چشم ها به امتروپی ±0.5 و 100 درصد آن ها به امتروپی ±1 دیوپتر دست یافتند. میانگین دید اصلاح نشده در این 153 چشم، پیش از لیزیک نخست 20.400 و پیش از لیزیک مجدد معادل 20.50 بود که در پایان دوره پی گیری بعد از لیزیک مجدد، به 20.25 رسید (اثر بخشی). دو چشم به علت عیب انکساری بر جامانده، برای بار سوم تحت عمل لیزیک قرار گرفتند. پس از عمل لیزیک نخست (2300 چشم)، در 20 چشم (0.87 درصد) عارضه چروک خوردگی فلپ، در 2 چشم (0.09 درصد) سندرم شن های صحرا و در 2 چشم (0.09 درصد) رشد نابه جای اپی تلیوم در زیر فلپ ایجاد شده بود. بعد از لیزیک مجدد (153 چشم)، 4 چشم (2.6 درصد) به رشد نابه جای اپی تلیوم در زیر فلپ و 2 چشم (1.3 درصد) به اکتازی قرنیه دچار شده بودند.نتیجه گیری: عمل لیزیک مجدد می تواند روشی موثر و به نسبت کم خطر برای اصلاح موارد خفیف تا متوسط نزدیک بینی و نزدیک بینی آستیگمات در بیماران دچار بازگشت اختلال پس از لیزیک اول باشد. فراوانی لیزیک مجدد در موارد نزدیک بینی آستیگمات بالاتر، بیش تر است و خطر ایجاد عوارض آن نیز بیش تر از لیزیک نخست است. به علاوه، تغییرات عیب انکساری پس از لیزیک مجدد، پایدارترند. خطر ایجاد اکتازی قرنیه در شرایط ضخامت استرومای برجامانده کم تر از 250 میکرون، پس از عمل لیزیک و به ویژه پس از لیزیک مجدد، بالاتر است.

یافته های باستان شناختی اخیر دالمایی در دشت های کردستان و همدان و اهمیتی که عوارض طبیعی در تعیین مرزها و سرحدات حوزه های فرهنگی و تحلیل تحولات بین منطقه ای دارند، ضرورت هایی را در بازبینی منطقه بندی باستان شناختی در محدوده روابط مرکز فلات ایران و زاگرس مرکزی ایجاب کرده اند. محدوده فلات مرکزی عمدتا مشتمل بر دشت های کاشان، قم و ساوه، قزوین، تهران، و حاشیه دشت کویر دانسته شده که البته نامی از مناطق کردستان، همدان و مرکزی در آن به میان نمی آید. در صحبت از منطقه زاگرس مرکزی نیز محوطه هایی فراتر از اسدآباد و نهاوند موردتوجه قرار نگرفته است. بازبینی تحولات فرهنگی پیش ازتاریخ منطقه در تعامل با عواملی چون عوارض جغرافیایی، مرزبندی حوضه های آبریز، کیفیت مسیرهای ارتباطی و انسجام پراکندگی برخی از مواد فرهنگی چون سفال نشان می دهد که باستان شناسان برای بخش های عمده ای از این منطقه هرگز نقشی در تعیین محدوده حوزه های فرهنگی قایل نبوده اند. مطالعه ویژگی های جغرافیایی و مستندات فرهنگی، بر تعریف هویت متمایز و الگومندی در” غرب نزدیک“ مرکز ایران، منطبق با پهنه زمین شناختی ارومیه همدان، تاکید دارد. شفافیت چنین تعریفی، می تواند تحلیل بروز و تحول پدیده هایی چون نفوذ فرهنگ های دالما و کور ا ارس در حاشیه های غربی مرکز فلات و نوار شرقی زاگرس مرکزی را، در چهارچوب تعاملات سرحدی حوزه های فرهنگی، تسهیل کند.

نگاهی به تولیدات پژوهشی مورخان، به ویژه مورخان نسل جدید بیانگر غفلت آنان از پرداختن به رویدادهای تاریخی عصر خویش است. علت این غفلت، احتمالا مشی محافظه کارانه و سیطره تفکر سنتی در مورد قلمرو زمانی علم تاریخ است؛ بدین معنا که تفکر غالب مورخان این است که حوادث تاریخی نزدیک، از جنس موضوعات مورخانه نیستند و حوادث تاریخی آنگاه بایسته ی تحقیق و پژوهش می شوند که گرد و غبار تاریخی بر روی آنها بنشیند و از زمان حال فاصله کافی گرفته باشند. مقاله ی حاضر در واقع نقدی بر این دیدگاه و تفکر رایج در باب تاریخ نگاری است. نویسندگان مقاله معتقدند که با توجه به پیچیدگیهای دنیای امروز و سرعت تحولات نمی توان تفکر و قلمفرسایی در باب رخدادهای تاریخی (تاریخنگاری) را به مدت 30 یا 50 سال به عقب انداخت. بنابراین فرض این پژوهش بر این استوار است که هر رویدادی که ماهیت تاریخی داشته باشد و وارد قلمرو گذشته شده باشد، (یک روز پیش، یک هفته پیش، یک سال پیش و. . . ) می تواند موضوعی مورخانه باشد و غفلت مورخان از این رویدادها پیامدهای متعددی برای علم تاریخ دارد. نگارندگان بر این باور هستند که شاخه مطالعاتی «تاریخ نزدیک» می تواند به رفع این کاستی کمک کند.